شهید مهندس سید مجید شریف واقفی

تاريخ خبر: چهارشنبه 11 اردیبهشت 1387، 23ربیع الثانی1429، 30آوریل 2008، شماره 24181

گفتگو با د‌كتر علي موسوي گرمارود‌ي

پرحسرت‌ترين شهاد‌ت

عيسي پيشگو

 

.
.
.

از آن سالها چه چيزي را به خاطر مي‌آوريد‌؟

د‌ر تابستان سال 45 من فارغ‌التحصيل شد‌م، ولي چون هنوز د‌انشنامه‌ام را نگرفته بود‌م، هنوز ترد‌د‌ي به د‌انشكد‌ه د‌اشتم. شهيد‌ شريف واقفي (كه د‌انشگاه شريف به اسم ايشان است)، تصميم گرفت د‌ر مقابل جشن تاجگذاري، جشني براي يكي از ائمه بگيرد‌. اتفاقاً تولد‌ حضرت مهد‌ي(عج) مصاد‌ف با اوايل سال تحصيلي بود‌. او با شهيد‌ مطهري د‌ر اين‌باره صحبت كرد‌ و علاوه بر كمك د‌انشجويان، مبلغي را هم از رئيس د‌انشگاه گرفت. د‌ر نتيجه توانست جشن بسيار باشكوهي برگزار كند‌ كه شهيد‌ مطهري د‌ر آن حضور د‌اشت و سخنران بود‌. از د‌م د‌ر جنوبي د‌انشگاه تا سالن اجتماعات كناره‌هاي قرمز پهن كرد‌ه بود‌ند‌ و بيش از 300 د‌انشجو لباس متحد‌الشكل پوشيد‌ه بود‌ند‌ كه روي بازويشان نوشته شد‌ه بود‌: سرويس امام زمان(ع). طبق معمول سخنران شهيد‌ مطهري بود‌.‏

1325                             تولد مرتضی صمدیه لباف

مهر 1327                       تولد مجید شریف واقفی

6/3/1332                       تولد لیلا زمردیان

1334 – 1335                 تحصیلات کلاس دوم ابتدایی مجید شریف واقفی

1335 – 1336                 تحصیلات کلاس سوم ابتدایی مجید شریف واقفی

1336 – 1337                 تحصیلات کلاس چهارم ابتدایی مجید شریف واقفی

1337 – 1338                 تحصیلات کلاس پنجم ابتدایی مجید شریف واقفی

1338 – 1339                 تحصیلات کلاس ششم ابتدایی مجید شریف واقفی

خرداد 1339                     گواهینامه ی تحصیلات (پایان) ابتدایی مجید شریف واقفی

1339 – 1340                 تحصیلات دوره ی اول متوسطه (دبیرستان صائب اصفهان)

1340 – 1341                 تحصیلات دوره ی دوم متوسطه

1341 – 1342                 تحصیلات دوره ی سوم متوسطه

15/3/1342                     شرکت در صف کفن پوشان قیام 15 خرداد در قم

1342 – 1343                 کارنامه ی تحصیلی دوره ی دوم متوسطه شعبه ریاضی دبیرستان صائب

1344 – 1345                 کارنامه ی کلاس ششم متوسطه شعبه ریاضی

1344                             تشکیل سازمان مجاهدین خلق

9/5/1345                      اخذ رتبه ی سوم در رشته اطلاعات عمومی در اردوی رامسر (مسابقات قهرمانی                                        هنری آموزشگاه های کشور) 

6/1345                        پذیرش شریف واقفی در رشته ی برق دانشگاه صنعتی (آریامهر) تهران

4/6/1346                     تبریک اسدالله علم وزیر دربار شاهنشاهی بعنوان ممتاز شدن شریف واقفی در دانشگاه

29/6/1347                   تبریک معاون وزارت دربار شاهنشاهی محمد باهری بعنوان شریف واقفی دانشجوی ممتاز سال دوم رشته برق

1347                           پیوستن مجید شریف واقفی به سازمان مجاهدین خلق

تیر 1347                       بستری شدن پدر شریف واقفی در بیمارستان خورشید اصفهان و تیر خوردن وی از سوی مأموران ساواک

1348                           عضویت محمد تقی شهرام در سازمان مجاهدین خلق

1349 – 1348               شرکت شریف واقفی در اعتصاب شرکت واحد به دست گروه ال عال

4/1349                        اتمام تحصیلات دانشگاهی مجید شریف واقفی

1350                           خدمات شریف واقفی در اداره برق منطقه فارابی تهران

1350                           پیوستن صمدیه لباف به مجاهدین خلق

شهریور 1350               ضربه سال 1350 (تازیانه ی تکامل) از سوی ساواک بر مجاهدین

1350                          دستگیری تقی شهرام

شهریور 1350               آغاز زندگی مخفی شریف واقفی

1351                           آغاز زندگی مخفی صمدیه لباف

1351                           انتقال تقی شهرام به زندان ساری

1351 – 1350               شرکت شریف واقفی در عملیات های انفجاری سازمان مجاهدین

1351                           شرکت در ترور ژنرال پرایس آمریکایی

1351                           شرکت در ترور دو مستشار آمریکایی

1351                           دستگیری شریف واقفی توسط مأموران حکومتی (بعلت خبرچینی فردی) و فرار او

1351                           ملاقات اتفاقی شریف واقفی و خواهرانش در یکی از خیابان های شهدای اصفهان

1352                           فرار تقی شهرام از زندان ساری و صعود او به شاخه ی سیاسی

شهریور 1352               صعود شریف واقفی به سرشاخه کارگری سازمان مجاهدین

خرداد 1352                  گردهمائی اعضای سازمان مجاهدین خلق در کرج

1352                          آغاز تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق

1352                          شرکت صمدیه لباف در ترور سرتیپ زندی پور

1352                          کشف خانه ی تیمی کریم رستگار و شکنجه ی صمدیه لباف از سوی

1352                          ازدواج درون سازمانی شریف واقفی و لیلا زمردیان

2/1353                       صدور اطلاعیه سیاسی نظامی شماره 22 مجاهدین درباره ی ترور دو مستشار                                            آمریکایی و حذف آیه ی قرآن از آرم مجاهدین

1353                          مسئولیت شریف واقفی در کارشناسی تیم های سازمان مجاهدین (در جریان تغییر                                          ایدئولوژی)

1/5/1353                    نامه شریف واقفی به خانواده اش و ضبط آن بدست ساواک

9/1353                       انتشار نشریه ی "پرچم مبارزه ایدئولوژیک را برافراشته ایم" و مخالفت شریف واقفی با آن

تابستان 1353               انحلال شاخه ی کارگری سازمان مجاهدین تحت (مسئولیت شریف واقفی)

پاییز 1353                   فرستاده شدن شریف واقفی به کارگری کارخانه ها جهت اصلاحی

زمستان 1353              صدور اعلامیه شماره 2 سازمان مجاهدین و حذف آیه "فضل الله المجاهدین ..." از آرم سازمان

آذر 1353                    ایجاد تشکیلات مخفی (شاخه ی مذهبی) مجاهدین توسط شریف واقفی، صمدیه لباف،                                     فرهاد صبا و ...

1354                            انتشار بیانیه ی سازمان مجاهدین در تصفیه ی 50% از اعضای سازمان و معرفی کردن شریف واقفی به عنوان خائن شماره 1 و صمدیه لباف به عنوان خائن شماره 2                                      و تصفیه آنها از سازمان

16/2/1354                    ترور شریف واقفی

16/2/1354                    ترور نافرجام صمدیه و دستگیری او توسط ساواک

4/1354                         کشف شهادت شریف واقفی توسط ساواک

16/2/1354                   دستگیری محسن خاموشی و وحید افراخته از عوامل ترور صمدیه لباف توسط ساواک

4/10/1354                   اعلام صمدیه لباف، ساسان صمیمی، عبدالرضا منیری جاوید از سوی ساواک،                                             خودکشی لیلا زمردیان با سیانور

16/2/1358                   برگزاری مراسم سالگرد (ششمین) شریف واقفی از سوی سازمان مجاهدین خلق

20/3/1358                   درخواست خانواده ی شریف واقفی از ریاست دادسرای انقلاب اسلامی زندان قصر درباره ی بازجویی از آرش و تهرانی شکنجه گران ساواک درباره ی نحوه ی قتل                                         شریف واقفی و بقایای پیکر او ...

1358                           دستگیری تقی شهرام

1359                           محاکمات تقی شهرام

مشاهده عکس در ابعاد بزرگتر

شهادت مجید شریف واقفی خود آغازی شد برای مسائل بعدی که می توان آن را از دو جنبه مورد بررسی قرار داد:

1- کشف و برملا شدن شهادت شریف واقفی از سوی ساواک و برخورد ساواک با خانواده ی وی؛

پس از آگاهی مأموران ساواک از جریان تیراندازی و قتل در خیابان ادیب الممالک، این موضوع از سوی ساواک پی گیری جدی شد. و ساواک به تدریج به اختلاف درون گروهی سازمان مجاهدین پی برد. به ویژه با دستگیری وحید افراخته و محسن خاموشی و اعترافات آنان، موضوع شهادت مجید شریف واقفی برملا شد. اعترافات افراخته و همکاری او با ساواک، سرانجام به دستگیری بیش از 400 تن از مجاهدین منجر شد. ساواک با استفاده از این فرصت طلایی به بهره برداری پرداخت. در مرداد 1354 دو ماه بعد، موضوع شهادت شریف واقفی از طریق رسانه های گروهی اعلام شد و ساواک توانست ادعای خود مبنی بر مارکسیست – اسلامی بودن مجاهدین خلق را بیش از پیش دامن زند.

ترور شریف واقفی نتایج پایداری دربرداشت. این موضوع الهام بخش ساواک گردید تا دیگر ناراضیان را به قتل رسانده و بدن آنها را در بیابان های بیرون تهران برده و اعلام کند که قربانیان در نتیجه ی اختلافات داخلی گروه های چریکی کشته شده اند. بدین ترتیب، نظام پهلوی تبلیغات محکمی علیه مارکسیست ها و گروه های به اصطلاح مارکسیست اسلامی به راه انداخت. از سوی دیگر تفرقه ی شدیدی میان مجاهدین ایجاد کرد و امکان هر نوع سازش را از میان برد.

خانواده ی مجید از طریق ساواک اصفهان به تهران آورده شدند و اعضای سازمان را به عنوان قاتلان مجید به آنها معرفی کردند، اما خانواده ی مجید این موضوع را با تردید تلقی کردند؛ چرا که اولاً چون جسد یا بقایای جسد مجید را به آنها نشان ندادند، آنها شهادت وی را باور نمی کردند. ثانیاً به فرض پذیرش شهادت وی، آنها باور نمی کردند که شهادت مجید با همکاری ساواک صورت نپذیرفته باشد؛ حتی رویارو کردن آنها با وحید افراخته را از صحنه سازی های ساواک تلقی کردند.

ساواک تصمیم داشت که از این قضیه به نفع رژیم بهره برداری کند و به خانواده ی شریف واقفی و ... بگوید: حالا که ما عوامل ترور فلانی را پیدا کردیم، شما از رژیم شاه باید تشکر کنید که با مخالفت مواجه شدند ...

از سوی دیگر، سازمان ساواک از سید مصطفی شریف واقفی، برادر مجید، درخواست یک مصاحبه ی تلویزیونی را نمود که وی زیر بار نرفت. از این جهت چند ساعت بازداشت شد؛ چرا که آن گونه که سیده مریم شریف واقفی می گوید او گفته بود:

"مسئله هضمش برای من قابل قبول نیست، ... ایشان را بردند و اذیت کردند، بعد وقتی ما رفتیم بیرون، به ما گفتند که شما بروید و اگر صحبت نکنید، مصاحبه نکنید ایشان را می فرستیم ... من (سیده مریم) توی محوطه شهربانی کمیته سر و صدا کردم و گفتم ملت ایران! آگاه باشید که برادر من را کشته اند و سوزانده اند، بعد هم می گویند صدایت درنیاید. بعد دو تا مأمور فرستادند و ما را برگرداندند. وقتی که آمدیم ... برادرم را به ما ندادند. وقتی که برگشتیم او را آوردند توی یک اتاقی که خیلی تاریک بود. پارچه های سیاه زده بودند و یک نیمکت هم آنجا بود که ... برادرم را آوردند و بعد هم گفتند مصاحبه کنید و بگوئید که مجید، مثلاً شاه دوست بوده است. که من گریه می کردم و می گفتم که بس کنید ... خاموشی را آورده بودند تو، [برادرم] همین طور زیرچشمی علامت می داد که ببینید که حرف اینها راست است یا دروغ ... او [خاموشی] ... این قدر گیج بود و شکنجه شده بود ... که نتوانست حرفی بزند و برای ما مبهم بود."

 بدین ترتیب، سازمان اطلاعات و امنیت رژیم قصد داشت که خانواده ی شریف واقفی را در خدمت خود گرفته و از این طریق نه تنها قاتلان بلکه سایر اعضای سازمان مجاهدین را شناسائی کند. مأموران ساواک سرانجام به یک مصاحبه ی مختصر با سایر اعضای خانواده ی مجید بسنده کردند. آنها "یک فیلم کوتاه تلویزیونی را پخش کردند که خودشان صحبت کردند که مثلاً خانواده ی [شریف واقفی] تشکر کردند از تلاش مأمورینی که توانستند قاتلین را دستگیر کنند که البته آن موقع برای ما خوب مشخص نبود که اصلاً محتوای قضیه چیست."

به هنگام برملا شدن شهادت شریف واقفی، ساواک به خانواده ی وی اعلام کرد: "تا قبل از این که ما از تلویزیون اعلام نکنیم (شهادت مجید را) شما حرفی نمی زنید؛ به محض این که ما از تلویزیون اعلام کردیم شما می توانید مراسم بگیرید. ساواک این گونه مطرح می کرد که مارکسیست های اسلامی عامل ترور شریف واقفی بودند ... و مجید چون شاه دوست بوده وی را کشته اند."

به هر ترتیب، خانواده ی شریف واقفی در منزلشان برای بزرگداشت وی مراسمس گرفتند ... سیده مهین شریف واقفی در این باره می گوید:

"منزلمان در آن زمان در محاصره بود ... حتی اقواممان بعد گفتند ما جرأت نمی کردیم بیائیم خانه ی شما و خیلی ها آمده بودند توی خیابان، آن زمان مادرم در شهرضا بود ... به مادر نگفته بودیم ... از تلویزیون هم دیده بودند گفتیم همه اش دروغ است ... آن وقت خودشان [مادرشان] خواب پدرم را دیده بودند، گفته بودند که شال سبز مرا بدهید. (همیشه ایام عاشورا ... شال سبز می انداختند) ... که من عزادارم. آن وقت مادرم آمدند اصفهان ... همان موقع که داشتیم صندلی ها را در منزل می چیدیم [برای مراسم] مادرم آمدند و گفتند: چه خبر است؟ گفتند: شما نباید بیائید ... گفتند: پدرت عزادار بود و به من گفت چه خبر است؟ گفتیم والله این طوری نیست ... حالا به خاطر این که از تلویزیون اعلام کردند، شاید یک عده بخواهند بیایند خانه ی ما، ما یک مراسمی می گیریم ..."

به هر ترتیب خانواده ی شریف واقفی از شهادت او اطمینان پیدا کردند. سیده مریم شریف واقفی در این باره می گوید:

"همزمان با ایام شهادت او شبی خواب دیدم به تهران رفته ام، در آنجا یکی از بستگان به من گفت فاتحه ی مجید را بگیرید. با اضطراب و نگرانی از خواب بیدار شدم و روز بعد برای سلامتی برادرم اقدام به دادن صدقه نمودم و مدتی این نگرانی و دلهره ادامه داشت تا این که ساواک در رسانه های گروهی از این جنایت هولناک پرده برداشت، ولی صحت و سقم گفته های مسئولین ساواک برای ما مجهول بود؛ لذا به گفته ی آنان اعتمادی نداشتیم ... در مراجعت از تهران، شبی در خواب او را دیدم و گفتم: برادر کجا بودی؟ گفت: چند وقت است مرا ندیده اید؟ گفتم: چهار سال. گفت: سه سال دیگر هم صبر کنید. و درست سه سال دیگر در 1357 انقلاب به وقوع پیوست ... و چگونگی شهادت مجید برای همگان روشن شد.

همچنین قبل از پیروزی انقلاب، مادرم شبی او را به خواب می بیند که با لباس مرتبی در سالنی ایستاده و عده ای از جوانان در پیرامون او نشسته اند. مادر سؤال می کند: مادر کجا هستی و چه می کنی؟ پاسخ می دهد: جوان ها را درس می دهم. مادر می گویند: در زمانی که به دستور امام خمینی مدارس تعطیل شده و همه در اعتصاب هستند تو کلاس درس تشکیل داده ای؟ می گوید: مادر این کلاس اسلام شناسی است و هرگز تعطیل نخواهد شد."

خانواده ی شریف واقفی بعد از شهادت وی کماکان تحت فشار ساواک بودند. بنابر اظهارات سیده مریم شریف واقفی "ما حتی بعد از شهادت ایشان هم تا پیروزی انقلاب باز تحت نظر بودیم، مرتباً به ساواک احضار می شدیم و زیر فشار بودیم و ارتباط ما با دوستان و فامیل کم بود؛ حتی تا پیروزی انقلاب اگر کسی به منزل همشیره (سیده مهین) به اصفهان می آمد یا با ما ارتباط داشت، او را بعداً تحت نظر می گرفتند که ببینند ارتباط وی با ما به چه صورت بوده است. فکر می کردند ما هم دنباله روی او شده ایم و به صورت تشکیلاتی عمل می کنیم ... روزی یکی از اقوام دور ما به اصفهان آمده بود و یک شب در خانه ی خواهرم مهمان بود. فردای آن روز که با اتوبوس به تهران رسیده بود، ایشان را گرفته بودند، برده بودند و شکنجه کرده بودند که چه ارتباطی داری و چه اطلاعاتی داری. به همین علت ارتباط فامیل با ما قطع شده بود. حتی دایی های ما ارتباطی با ما نداشتند، چون می ترسیدند. هر کس با ما ارتباطی پیدا می کرد مشکلاتی برای او ایجاد می شد، به همین خاطر افراد مذهبی هم نمی توانستند به ما نزدیک شوند ... ما به ندرت می توانستیم به جلسات مذهبی برویم. دو تا جلسه ی مخفی مذهبی می رفتیم که با لو رفتن آن دیگر جایی نمی رفتیم.

از آنجایی که خانواده ی شریف واقفی طبق درخواست ساواک به مصاحبه ی تلویزیونی و همکاری تن در ندادند مورد خشونت های مأموران ساواک قرار گرفتند. در این رابطه سید مصطفی شریف واقفی می گوید:

"من زمان شهادت اخوی دبیر ریاضی بودم که همزمان با شهادت ایشان ممنوع التدریس شدم و الزاماً آمدیم به کادر اداره و ارتباطمان با دانش آموزان قطع شد ... ما علاوه بر این که در کادر اداری قرار گرفتیم، ما را به زور از شهرضا منتقل کردند به اصفهان که تحت نظر باشیم ... تا نزدیکی های پیروزی انقلاب ما تحت نظر بودیم و مرتباً احضار می شدیم ... آقای محمد واقفی نژاد، همسر مریم شریف واقفی، نیز گاه و بیگاه به ساواک احضار می شد و مورد شکنجه ی روحی قرار می گرفت."

سیده مهین شریف واقفی می گوید:

"ما در دبیرستان زیاد نمی توانستیم صحبت کنیم، فقط ما یک دبیری داشتیم که فکر کنم ایشان کمونیست بود، بعضی مواقع بعضی مطالب را سر کلاس مطرح می کرد ...

در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی، دادگاه ها نیز به صف مبارزاتی پیوستند. دادسراهای انقلابی در قم و شیراز دو نفر از مجاهدین را که در انبارها اسلحه ذخیره می کردند به اعدام محکوم کردند و مجاهدین از اعلام این اعدام ها جلوگیری می کردند. دادگاه انقلاب تهران محاکمه ی سعادتی را به مدت 8 ماه پی گیری کرد و در نوامبر 1980م (آبان ماه 1359) او را به جرم دادن اطلاعات به کشورهای خارجی و ... به 15 سال کار سخت محکوم کردند. همان دادگاه از محاکمه ی تقی شهرام (متهم به انشقاق در سازمان و قتل شریف واقفی) خبر داد.

با پیروزی انقلاب اسلامی عده ای از افراد درباره ی مجاهدین کتاب نوشتند. بنی صدر در مقاله ی "منافقین از دیدگاه ما" بر آن است که مسلمانان هرگز نبایستی به مارکسیست ها اعتماد کنند، چرا که نه تنها استالینیست بلکه فاشیست هستند … نهضت آزادی در آمریکای شمالی شدیداً مجاهدین مارکسیست را متهم به قتل شریف واقفی و صمدیه لباف کردند و به احترام آن دو شهید واقعی، جزوه ی مجاهدین به نام "صد و پنجاه سؤال از یک چریک" را چاپ کردند.

با پیروزی انقلاب اسلامی سازمان مجاهدین به همراه عده ای از اعضای خود اعلام موجودیت مجدد کردند و مدعی پیروی از دستورات اسلام شدند و در صدد جلب و جذب خانواده ی شریف واقفی بخصوص خواهر و برادر جوان وی بودند؛ اما آنها به علت عدم شناخت از مسئولان جدید سازمان از تأیید آنها خودداری کردند. از طرفی چون "خواهر و برادر مجید در این باره با یک فرد روحانی مشورت کرده بودند ایشان گفته بودند که چون شناختی از افراد کنونی سازمان ندارید، بهتر است آنها را تأیید نکنید تا هویت آنها روشن شود."

رهبران جدید سازمان مجاهدین با تکیه بر جمله ی معروف شهید مجید شریف واقفی دال بر این که "من مرگ را به ننگ مارکسیست شدن ترجیح می دهم" تحلیل های بسیاری از جریان اپورتونیستی سازمان ارائه دادند و با صدور بیانیه ای در سال 1357 عملکرد گذشته ی سازمان را محکوم کردند و مرزبندی خود را با اپورتونیست های چپ نما مطرح کردند. عده ای از مجاهدان در جریان پیروزی انقلاب اسلامی به عضویت سازمان پیکار درآمدند و با مجاهدان به خصوص بعد از دستگیری تقی شهرام مواضع جدیدی اتخاذ کردند که با تحلیل ها و جریانات درون سازمانی آنان کاملاً مغایرت داشت.

با فرا رسیدن اردیبهشت سال 1358، سازمان مجاهدین در صدد برگزاری مراسم بزرگداشت مجید برآمد. از این رو، نخست از طرف سازمان نواری برای خانواده ی مجید به اصفهان آورده شد که گویای این مطلب بود که مسئولان جدید سازمان نزد امام خمینی (قدس سره) رفته اند و مواضع جدید خود را اعلام کرده اند و امام خمینی در پاسخ گفته بودند: "من به گذشته ی شما کاری ندارم، اگر عملکرد شما این است که می گویید که هیچ و اگر غیر از این بود به عنوان تکلیف شرعی مجبور می شدم مردم را آگاه کنم."

سیده مریم شریف واقفی می گوید:

"پس از ارائه ی نوار مذکور مدتی بعد از ما دعوت به عمل آوردند که در اولین مراسم سالگرد شهادت مجید بعد از پیروزی انقلاب در دانشگاه صنعتی شریف که به نام او نامگذاری شده بود شرکت کنیم و به تهران برویم. من، به همراه مادر و خواهرم برخلاف میل دعوت کنندگان به منزل اقوام خود در تهران رفتیم و سپس به سازمان مراجعه کردیم. پس از تبادل تعارفات معمول آنها یادداشتی به ما دادند که در مراسم سالگرد قرائت کنیم که ما از پذیرش آن خودداری کردیم.

آن برگه را که از زبان خانواده ی ما این سازمان تأیید شده بودند … گفتم که من شناختی از این بچه ها ندارم. بعد گفتم که من سواد این را ندارم، گفتند: مگر شما توی جمع صحبت نکرده اید؟ گفتم: [حالا] تو جمع صحبت کرده ام یا نه، من [حالا] سواد خواندن این را ندارم. گفتند که چرا؟ با هم بحث بکنیم و چون من تنها بودم و حریف زبان آنها نمی شدم گفتم که من بحثی ندارم … و سواد خواندن اینها را ندارم.

در سازمان رجوی و موسی خیابانی از دیدار خانواده ی شریف واقفی سرباز زدند. سپس خانواده ی شریف واقفی را به منزل رضائی ها بردند. در آنجا پدر رضائی ها گفت که شما چرا این برگه را نمی خوانید؟ امتناع شما موجب پایمال شدن خون برادرتان خواهد شد. من گفتم: اولاً خون برادر ما در راه حق ریخته شده مانند جدش امام حسین (ع)، لذا هیچ گاه پایمال نخواهد شد. ثانیاً چون ما شناختی از این افراد نداریم نمی توانیم آنها را تأیید کنیم. پدر رضائی ها در جواب گفت: آقای طالقانی آنها را تأیید می کند شما چه می گویید. گفتم: اگر آقای طالقانی صحبتی می کنند شناخت کافی دارند و کاملاً می دانند اینها چه می گویند … ولی من نمی دانم … بعد گفتند: با هم بحث کنیم … خانه ی ما بمانید و بچه ها هستند ما شام پختیم و [من] گفتم: نه من باید بروم. و به منزل یکی از اقواممان رفتم."

در بازگشت … بچه های مذهبی آدرس خانه را پیدا کردند و آمدند و شبانه به ما گفتند که شما بیائید "دانشگاه تهران" و در مراسم سالگرد مجید شرکت کنید."

سید مرتضی شریف واقفی در این باره می گوید:

"من گفتم من اصلاً هیچ کدامتان را نمی شناسم، نمی توانم آنچه را که شما می گوئید [من] بگویم. من اگر قرار باشد صحبتی بکنم یک چیز مختصری از خصوصیات اخلاقی مجید را که می دانم می گویم، نه آنچه که شما برای ما دیکته می کنید … بعد آن وقت گفتند: خیلی خوب، شما بیایید از رادیو اعلام بکنیم. گفتم: نه هیچ کس هم از رادیو اعلام نکند ما می آئیم."

همان شب مأموران سازمان به سراغ خانواده ی شریف واقفی رفتند و به آنها گفتند در مراسم سالگرد مجید در دانشگاه صنعتی شرکت کنید و هر چه مورد قبول خودتان است قرائت کنید. از این رو سید مصطفی شریف واقفی مطالبی پیرامون خصوصیات اخلاقی مجید نوشت و نسخه ای از آن را به خواهر کوچکترش سیده مهین داد تا وی در دانشگاه تهران و سیده مریم آن را در دانشگاه صنعتی شریف همزمان قرائت کنند.

سید مصطفی شریف واقفی می گوید:

اقدامات و انگیزه ی تقی شهرام، مهم ترین عامل ترور شریف واقفی است. در بیانیه ی تغییر مواضع ایدئولوژیک سازمان مجاهدین، که توسط شهرام تهیه و تنظیم شد، با صراحت به اعدام انقلابی عناصر خائن، به زعم خود وی، و توطئه گری شریف واقفی و صمدیه لباف و عده ای دیگر اشاره شده است. در همان بیانیه اعتراف شده است که حدود 50% اعضای سازمان که بسیاری از آنها مخفی بوده اند تصفیه شدند و بدون پوشش در معرض تهاجم پلیس و ساواک قرار داده شده اند. در صفحات 15 تا 13 اطلاعیه، بخش مارکسیست – لنینیستی سازمان مجاهدین، کادر رهبری مسئول اعدام و سرکوب مخالفان معرفی شده است.

برای درک کامل تر انگیزه ی ترور شریف واقفی، لازم است پاره ای از اعترافات و یا خاطرات اعضای سازمان مجاهدین و دوستان وی را مورد بررسی قرار دهیم.

احمد احمد در خاطرات خود می نویسد:

"درنیمه ی اردیبهشت ماه سال بعد (54) خبر شهادت مجید شریف واقفی را شنیدم. ما او را به عنوان یک رهبر انقلابی مسلمان می شناختیم و نسبت به او بسیار احترام و علاقه داشتیم. از خبر فقدانش بسیار متأثر شدیم. مرگ او و خبرهایی که در این زمینه می رسید، بسیار ضد و نقیض بود و شک هر شنونده ای را برمی انگیخت ... مرگ مجید این احساس و ابهامات را نسبت به فضای موجود دو چندان کرد."

جواد قائدی ماجرای ترور شریف واقفی را چنین شرح می دهد:

"به دنبال رسمی و علنی شدن مبارزه برای تغییر ایدئولوژی سازمان، شریف واقفی، که تا آن زمان به رغم حضورش در مرکزیت، موضع فعالی را در این رابطه اتخاذ نکرده بود، به موضع گیری و فعالیت، البته مخفی، علیه مرکزیت سازمان پرداخت و بدیهی است که قبل از همه در مرکزیت انعکاس یافته و قبل از همه، دو تن از عناصر مرکزیت یعنی تقی شهرام و بهرام آرام مارکسیست شده بودند. تقریباً هیچ موضع فعالی در این رابطه نداشت، نه از نظر مبارزه با جریان مارکسیستی و بخشی از مرکزیت و بعد کادرهای درجه ی یک سازمان که در پی تغییر ایدئولوژی سازمان بودند، و نه از نظر ایدئولوژی مذهبی سازمان و نه از نظر تشکیلاتی برای تصحیح روند نادرست پیشبرد ایدئولوژی مارکسیستی در سازمان، و علنی و عمومی کردن این مبارزه در سطح سازمان و ... از طرف دیگر در خلال این دوره مسئولیت هایی نیز که بر عهده ی وی قرار گرفته بود، تقریباً به طور کامل با شکست مواجه شده بود؛ چه در زمینه ی سازمان دادن فعالیت کارگری سازمان، و چه در زمینه ی فعالیت های تکنیکی که بخشی از آن تحت مسئولیت مستقیم خود شریف قرار داشت ... حتی خود تیم در شاخه ی تحت مسئولیت شریف نیز دارای مسائل و درگیری های فراوانی بود و شریف عملاً از حل مسائل آن عاجز مانده بود. این جریان تا آنجا پیش رفته بود که از حدود تابستان 1353 شاخه ی تحت مسئولیت شریف منحل شده، خود وی به رغم این که کماکان عضو مرکزیت بود و در جلسات آن حضور می یافت، مسئولیت مهم و قابل توجهی نداشت و در پائیز 1353 نیز به کار در یک کارخانه پرداخته بود."

احمد احمد می نویسد:

"در مذاکره با تقی شهرام به او گفتم: به خاطر جریان مارکسیستی، رهبران سازمان را کشتید؟ او شروع به توجیه کرد و گفت: مجید شریف واقفی در عملیات تأمین سلاح به شهادت رسیده است. ما هم از مرگ او متأثریم. من می دانستم که او دروغ می گوید و دستش به خون شریف واقفی آلوده است."

مرتضی صمدیه لباف در اعترافات خود انگیزه ی این ترور را چنین شرح می دهد:

"من و چند نفر دیگر و مجید شریف واقفی که یکی از افراد مؤثر و فعال رهبران فوق بود با آنها مخالفت کرده و حاضر به پذیرش مارکسیسم نشدیم و خواستیم یک گروه مذهبی تشکیل دهیم. آنها اقدام به ترور می کردند ... چون رهبران گروه موقعیت خود را در خطر می دیدند و مطمئن بودند دیگر ادعاهای به ظاهر علمی و تئوری آنها که ما در عمل به آن رسیدیم خدشه دار شده است و دیگر نمی توانست قابل قبول باشد."

وحید افراخته می گوید:

"در اینجا لازم می دانم تضاد درونی گروه و تناقض فراوانی را که بین شعارهای تبلیغاتی و واقعیات عینی موجود در گروه موجود بود به عرض برسانم. رهبری گروه که انگیزه ی خود را مبارزه برای آزادی می دانست، شدیدترین دیکتاتوری و زور را روی همان عناصر معدود زیردست خود اعمال می کرد. ترور شریف واقفی، که به دلیل مخالفت او با نظرات رهبری گروه انجام شد، یکی از نمونه های مشخص این روش در داخل گروه بود. به این ترتیب عملاً به افراد گروه تفهیم می شد که کوچکترین مخالفت شان با عقایدی که گروه مطرح می سازد و دستوراتی که داده می شود مجازات هایی در حد ترور است. و به این ترتیب امکان هرگونه آزادی عقیده در گروه از بین رفته بود."

بر اساس اعترافات جواد قائدی:

"شریف در حالی که ظاهراً وانمود می کرد کماکان با سازمان و تحت اتوریته ی مرکزیت آن است و برای اصلاح خود (با پذیرش برنامه ی تعیین شده به وسیله ی مرکزیت) به سر کار می رود، مخفیانه شروع به اقدام علیه سازمان نموده شروع به جمع آوری امکانات و عناصری که فکر می کرد با وی همراه هستند نمود، به ویژه در این رابطه شروع به تماس با سمپات های سازمان و نیز عناصر قدیمی سازمان که از زندان آزاد شده بودند نمود، و بخصوص در رابطه با عناصر اخیر، آنها را از مخفی شدن و فعالیت با سازمان باز می داشت که این امر با توجه به حساب هایی که مرکزیت سازمان بر روی این عناصر، مخفی شدن آنها و فعالیت شان در سازمان و تجربه و کارآیی آنها و ... می نمود برای مرکزیت اهمیت بسیار زیاد داشت.

 منیژه ی اشرف زاده ی کرمانی می گوید:

"سازمان تصمیم به اعدام او و یکی دیگر از افرادی که در تماس نزدیک با او بود گرفت."

محسن خاموشی می گوید:

"او (شهرام) اعضای سازمان را پنهانی نسبت به کادرهای بالای خود بدبین می کرد."

ابوالفضل حیدری، عضو هیئت های مؤتلفه ی اسلامی، می گوید:

"زمان شهادت شریف واقفی ما در زندان مشهد بودیم. تحلیل سازمان مجاهدین در رابطه با این ترور در جمع سیاسی زندان این گونه انعکاس داده شد که او گرایشات مارکسیستی پیدا کرده و منحرف شده و از این رو تصمیم به تصفیه کردن او گرفته شد و خیانت او را دلیل تصفیه اش ذکر کردند ... برای ما این سؤال پیش آمد که چرا با جنازه ی او چنین کردند ... در واقع مجید دریافته بود که ایدئولوژی مارکسیست ها التقاطی است ... و افشاگری و روشنگری او، آنها را به عکس العمل واداشته است."

مهندس میثمی می گوید:

"پس از پیروزی انقلاب اسلامی با شخصی از مجاهدان قبل که در زندان شیراز با وی آشنا شده بودم، ملاقاتی داشته و او گفته است: "روزی از بهرام پرسیدم آیا شما از به شهادت رساندن شریف واقفی و صمدیه لحظه ای به خود تردید راه دادید؟ و بهرام در جواب به سرعت گفت نه. آئین نامه ی تشکیلات است. او یک گروه در دل سازمان تشکیل داده بود اما بدون اطلاع سازمان و به لحاظ آئین نامه ی تشکیلاتی حکمش اعدام است و من یک لحظه هم تردید نکردم."

میثمی چنین ادامه می دهد:

"مارکسیست ها معتقد بودند مجید به خاطر افکار مذهبی اش نماینده ی خرده بورژوازی است ... ما بایستی تنها روشنفکر این طبقه را که در سازمان هست از بین ببریم، تا دیگر طبقه ای به نام خرده بورژوازی وجود نداشته باشد."

رهبران سازمان مجاهدین قبل از سال 1350 به تشکیل خانه های تیمی پرداختند. لطف الله میثمی درباره ی خانه های تیمی می نویسد: "خانه های تیمی خود یکی از منابع آموزشی بود که باعث می شد روحیه ها بالا برود؛ مرکزی بود که اخبار مختلف در آن رد و بدل می شد. مرگ و زندگی، آموزش و ازدواج و طراحی ها همه در خانه ی تیمی انجام می شد.

تصمیم برای اعدام های انقلابی عناصر دشمن و یا ایجاد انفجارها نیز در خانه های تیمی گرفته می شد.

در جریان ضربه ی سال 1350 طی اسناد و مدارکی که از خانه های تیمی به دست ساواک افتاده بود، نام مجید هم لو رفته بود. در آن زمان او به عنوان افسر وظیفه در اداره ی برق منطقه ی فارابی تهران مشغول خدمت بود. او در این زمان زندگی مخفی خود را شروع کرده بود.

روزی مأمورین ساواک به اداره ی برق واقع در چهارراه ژاله ی سابق نزدیک میدان امام حسین فعلی مراجعه کردند. در این زمان رئیس اداره به مأموریت خارج از کشور رفته بود و مجید در اتاق او نشسته بود. مأموران ساواک با خود وی رو به رو شدند و بدون آنکه متوجه شوند از وی سراغ مهندس شریف واقفی را می گیرند، در حالی که کارت شناسایی مجید بر روی سینه اش نصب شده بود. وی با خونسردی کامل، در حالی که متوجه شده بود آنها مأمورین ساواک هستند، آنها را به اتاق راهنمایی کرد که در آنجا منتظر باشند تا شریف واقفی نزد آنها بیاید؛ سپس به سرعت از پارکینگ اداره، موتورسیکلتی را برداشته و با سرعت خود را به دانشگاه صنعتی شریف و یا احتمالاً دانشگاه دیگری که حدس می زد دیگر اعضای سازمان لو رفته باشند، می رساند و آنها را مطلع می کند و بدین ترتیب تعداد زیادی از آنها را نجات می دهد. در حالی که آنهایی که از این مهلکه نجات یافتند، بعدها به مجید خیانت کرده و حکم خائن بودن او و دوستانش را صادر کردند.

مجید با دو نفر دیگر، از جمله آقای محمد قاضی منزلی در خیابان نواب اجاره کرده بودند. در حالی که مجید برای آگاه کردن دوستانش به دانشگاه رفته بود، مأمورین ساواک این منزل اجاره ای را محاصره نمودند و هم اتاقی مجید را دستگیر کردند و به زندان بردند. از این زمان مجید زندگی مخفی (تیمی) خود را آغاز کرد.

مدتی بعد که برادر مجید، سید مصطفی، به آن منزل جهت عذرخواهی مراجعه می کند صاحب خانه می گوید: "... ما غیر از نماز خواندن و صدای صوت قرآن چیزی از ایشان نشنیدیم، به همین خاطر وقتی که ساواک اینجا را محاصره کرد و آمدند اثاثیه ی ایشان را بردند و بعد ما یک جزوه ای در کمد یکی از اتاق ها پیدا کردیم و به دیگران نشان دادیم، گفتند که این خطرناک است و باید فوراً بروید و تحویل بدهید؛ اما ما به خاطر اعتقادات مذهبی که از این جوان دیده بودیم به خودمان اجازه ی این کار را ندادیم و آن را ازبین بردیم."

بعد از ضربه ی سال 1350 مجموعه ی سازمان مجاهدین شامل سه و یا چهار سرشاخه بود که در رأس آنها بهرام آرام (مشهور به سید)، تقی شهرام، مجید شریف واقفی و علیرضا سپاسی قرار داشتند. مسائل و مشکلات هر شاخه از سوی سرشاخه ی تحلیل می شد. سرشاخه ها به وسیله ی رابط هایی با یکدیگر مرتبط می شدند و مطالب هر شاخه را به یکدیگر انتقال می دادند. رهبران هر شاخه با یکدیگر نیز جلسات جداگانه و خصوصی داشتند. ظاهراً رابطین میان سرشاخه ها از میان دختران و زنان مجاهد بودند. فاطمه (سیمین صالحی) از شاخه ی بهرام آرام و مریم از شاخه ی شهرام و آذر (لیلا زمردیان) از سرشاخه مجید شریف واقفی بودند که همدیگر را می دیدند و ارتباطات را برقرار می کردند. یادداشت ها و جزوات کپی شده نیز از طریق آنان به هر شاخه منتقل می شد. چهار سرشاخه هر کدام چهار یا پنج شاخه داشتند و هر شاخه چند تیم داشتند و چندین سمپات هم در شهرستان ها فعالیت مخفی داشتند.

با آغاز زندگی مخفیانه ی مجید شریف واقفی، خانواده ی وی تحت فشار ساواک قرار گرفتند. سیده مریم شریف واقفی و همسرش آقای محمد واقفی نژاد و مادرش که مقیم اصفهان بودند، مخصوصاً برادرش سید مصطفی در لبه ی تیغ حمله ی ساواک اصفهان قرار گرفتند که به تمام معنا آسایش را از آنها سلب نموده بودند؛ به گونه ای که مراوده ی آنها با بستگان و آشنایان و دوستان به حداقل ممکن رسید؛ زیرا آمدن فردی به خانه ی آنها همان و احضار ساواک و پرسیدن سؤالات بی حد و حصر همان.

سیده مریم شریف واقفی خاطرات تلخ آن روزهای طاقت فرسا را چنین تعریف می کنند:

"بعد از فرار مجید از دست مأمورین ساواک در سال 1350، آنها به منزل ما حمله کردند و تجسس وسیعی را آغاز نمودند، ولی در پایان چیزی به دست نیاوردند و در حالی که شراره های خشم و کینه و شقاوت از قیافه ی آنها شعله ور بود، خانه را ترک نمودند و این آغاز مزاحمت های پی در پی بعدی آنها بود؛ منتها هر روزی با عنوانی دیگر و بهانه ای جدید. مثلاً یک روز دو خانم به عنوان خواستگاری می آمدند و مدتی با طرح سؤالات گوناگون مزاحمت ایجاد می نمودند؛ روزی دیگر مردی که مربی برادر کوچکم بود در لوای خواستگاری به خانه ی ما آمد و با طرح موضوعات و سؤالات گوناگون در صدد به دست آوردن خبری از مجید برآمد.

روزی دیگر پسر عمویم از تهران آمده بود و مهمان ما بود. همسرم تازه از محل کار به خانه آمده بود. سفره گسترده شد و او پس از تعویض لباس برای شست و شوی دست و صورت رفت. او در حیاط ناگهان صدای زنگ در را می شنود و با همان وضع در را می گشاید. دو مرد به او می گویند؛ سر کوچه دو مرد با شما کار دارند، سر کوچه او را به اتومبیلی سوار نموده و به ساواک می برند و حدود سه ساعت او را به محاکمه و بازرسی می کشند. ما که از رفتنش بی خبر بودیم، مدتی در کوچه ها و خیابان ها در جستجویش بودیم و او بعد از سه ساعت به خانه آمد، در حالی که هنوز سفره گسترده بود و کسی لقمه ای از آن تناول نکرده بود.

خلاصه وقت و بی وقت مزاحم خانواده ی ما می شدند. از طرف دیگر، برای برادرم سید مصطفی که به آموزش و پرورش شهرضای اصفهان منتقل شده بود، مزاحمت های گوناگونی از طرف ساواک به وجود می آمد و در تابستانی که او به مسافرت رفته بود و دو نفر از شاگردانش از خانه و زندگانی او محافظت می نمودند، مأمورین ساواک به خانه ی او یورش برده، علاوه بر کتک زدن آن دو دانش آموز تمام اثاثیه اش را زیر و رو نموده و کتاب هایش را به یغما می برند؛ سپس برای دستگیری او در اصفهان به خانه ی ما (خواهر مجید) آمده خلاصه ساواک دست بردار نبود و هر روز به نوعی برای خانواده ی ما ایجاد مزاحمت می نمود و شوهر و برادرم هر روز در راه و نیمه راه ساواک بودند و بایستی پاسخگوی سؤالات گوناگون آنها باشند و چنان عرصه را به ما تنگ نمودند که شوهرم سید محمد واقفی نژاد که نقاش ماهری در رشته ی مینیاتور بود، در اثر لرزش انگشتان نتوانست به کار خود ادامه دهد؛ لذا به تهیه ی تابلوهای رنگ و روغنی روی آورد، ولی صدمات مأمورین ساواک به حدی رسید که از انجام کار در این رشته نیز عاجز گشت و لاعلاج از هنر مورد علاقه ی خود دست کشید."

با آغاز زندگی مخفی مجید ارتباط وی با خانواده اش بسیار محدود شد؛ چنانکه مهین شریف واقفی در خاطرات خود می گوید:

"اولین شبی که مجید زندگی مخفی خود را شروع کرده بود به منزل یکی از اقواممان رفته بود. آنها هم بافت مذهبی داشتند. ماه رمضان بود، او [صاحبخانه] گفت که مجید به خانه ی ما آمد. ما دیدیم که یک حال و هوای دیگری دارد و آمده است اینجا، آنوقت افطاری آوردیم، او خیلی کم خورد و قبل از سحر رفت روی پشت بام و بنا کرد بلند بلند مناجات کردن. با توجه به اینکه بعد فهمیده بودند که این (مجید) فرار کرده، فامیل ما گفت: با توجه به اینکه دیوار به دیوار خانه ی ما آن طرف یک ساواکی بود، گفت روی پشت بام مناجات کرد و نماز خواند. او هر چند وقت یکبار به آن خانواده سر می زد و احوال ما را از آن خانواده می پرسید."

به نظر می رسد که مجید از سال 1347 به دلیل فعالیت های مذهبی، سیاسی توجه ساواک اصفهان را به خود جلب کرده بود. در این رابطه خانم مریم یوسفی، از پرستاران بازنشسته ی بیمارستان خورشید اصفهان، می گوید:

"در بهمن سال 1347 پدر مجید در بیمارستان خورشید بستری بود و او یک شب در میان به عیادت پدرش می آمد و از ساواک برای من صحبت می کرد. چون من پرستار پدرش بودم، اما من نمی دانستم که ساواک چیست. یک شب با عجله به بخش آمد و در حالی که یک پایش را با دست گرفته بود گفت: مرا پنهان کنید، من هم به او لباس بیماران را پوشاندم و در حالی که او تیر خورده بود او را به پشت بام بردم. در این زمان مأموران ساواک به دنبال او آمدند، اما او را پیدا نکردند. یک ساعت بعد با کمک یک دکتر پای تیر خورده ی او را پانسمان کردیم. او تا ساعت 3:30 – 4 صبح در آنجا ماند و بعد از خواندن نماز رفت و من دیگر او را ندیدم."

سیده مریم شریف واقفی می گوید:

"زمانی مادرم تصادف کرد و پایش شکست، مجید تلفن کرد در حالی که مادرم گوشی را برداشته بود. قبل از آن مجید با برادرم تلفنی صحبت کرده بود و به برادرم گفته بود من مسعود هستم، مادر چطور هستند، اما برادرم او را نشناخته بود و گمان کرده بود این کار ساواک است. بعداً به یکی از اقواممان خبر داده بود که مرا نشناختند و من خوشحالم از اینکه حواسشان جمع است. بلافاصله از سوی ساواک به مادر تلفن کرده بودند که از واقفی های تهران چه کسانی را می شناسید و مادرم گفته بود که من مریضم و افتاده ام و کسی را ندارم در تهران بشناسم. آنها گفته بودند که فوراً با شماره تلفن (ساواک) تماس بگیرید. من وقتی به منزل رفتم مادرم شماره تلفن را دادند، اما من آن را پاره کردم و دور ریختم."

او همچنین می گوید:

"بعد از آنکه مجید زندگی مخفی خود را شروع کرد، ارتباطش با پسرعمویمان (سید رضا) بیشتر از ما بود. چون وی در تهران مدتی معاون دبیرستان و نیز مدیر دبیرستان بود، وی نقل کرده است که دبیرستان ما دو درب داشت، درب اصلی محل رفت و آمد بود، ولی او از درب پشتی می آمد و می نشست و یک مقدار صحبت می کرد. حتی وی شعرهای ایشان را به یاد دارد که می خواندند. روز دیگر مجید که در خانه ی پسرعموی خود به سر می برد، تماس تلفنی با خانواده اش برقرار کرد. خانواده ی وی از او درخواست کردند که در آن مکان بماند تا به ملاقات او بروند، اما به علت ترافیک سنگین شهر به موقع نرسیدند. به هنگام رسیدن به آن مکان، مجید لحظاتی قبل از آن خانه را ترک کرده بود و دیگر امکان ملاقات او برای خانواده میسر نبود."

در سال 1351 خواهران مجید (سیده مهین و مریم) او را در یکی از خیابان های اصفهان می بینند؛ در حالی که خواهران مجید در حال گذر از خیابان بودند، سیده مهین خواهر کوچکتر مجید او را می بیند که درست از شانه به شانه ی او رد می شود. او با تعجب به خواهر بزرگتر می گوید: مثل اینکه مجید بود. خواهران سعی می کنند او را دنبال کنند. سیده مریم می گوید: دنبالش دویدیم و او را صدا کردیم؛ اول سعی کرد داخل جمعیت فرار کند، اما وقتی دید او را رها نمی کنیم و صدایش می کنیم، به خاطر آنکه ساواک متوجه نشود ایستاد و سلام علیک کرد؛ بعد رفتیم داخل یک کوچه و صحبت کردیم.

خواهر بزرگ مجید از او می پرسد علت فرار کردن تو چیست؟ او می گوید: ما کاری نکردیم، رژیم این کارها را می کند. به او گفتم می شود با تو بیاییم ببینیم کجا می روی، گفت من باید بروم، گفتم ما فراق تو را نمی توانیم تحمل کنیم بخصوص مادرم، او گفت: کاری که من می کنم به نفع همه ی مادرهای دنیاست؛ چون من همه ی مادرهای دنیا را دوست دارم.

سیده مریم از او می پرسد: شیوه ی مبارزه ی شما چیست؟ در صورتی که اینها (ساواکی ها) قوی هستند، او گفت شما الگویتان را از حضرت زهرا (س) و حضرت زینب (س) بگیرید و در برابر ساواک مقاوم باشید.

سیده مهین می گوید: زمانی که مجید می خواست خداحافظی کند، اصرار داشت که به کسی نگوییم که او را دیدیم؛ به خصوص در مدرسه از دیدن او با هیچ کس صحبت نکنیم."

بدین ترتیب زمانی که ساواک موفق به دستگیری مجید نشد خانواده ی وی را تحت فشار قرار داد تا از طریق آنها به مقصود خود نائل آید.

مجید از لحاظ علمی، هنری به خطاطی و نویسندگی و نقاشی علاقه ی بسیاری داشت. از کتاب ها، مدارک، نقاشی ها، مقالات، تصاویر و عکس ها و لوازم متعلق به مجید چیز زیادی باقی نمانده است؛ چون می دانست که هر چیزی از او به دست ساواک بیفتد ممکن است که بعدها مشکلاتی را فراهم کند. هرچه که می شد با خود برده بود. مقداری از آن اگر در منزل بستگان بود؛ حتی منزل آشناهایی که عکسی یا چیزی داشت، آنها را رفته بود جمع آوری کرده بود.

با قطع شدن ارتباط حضوری مجید با خانواده اش، وی گاه و بیگاه از طریق تلفن و یا نامه خانواده ی خود را از احوال خود آگاه می کرد. سیده مهین شریف واقفی اظهار می کند:

"ما طبقه ی بالای خانه مان را اجاره داده بودیم، اما این خانواده ی مستأجر به نظر مأمور ساواک بودند. آنها اگر از نامه های مجید مطلع می شدند از سوی ساواک جایزه ی خوبی می گرفتند. مجید نامه های خود را با نام مستعار مثل مسعود به خانه می فرستاد. خانم مستأجر و حتی بچه ی کوچک او حرکات ما را زیر نظر داشتند و من مجبور بودم نامه ها را از بین ببرم."

مجید یکی از نامه های خود را به آدرس برادرش سید مصطفی به اداره ی آموزش و پرورش فیروزآباد فارس فرستاده بود، اما این نامه به دست ساواک افتاد و در نتیجه منشأ مزاحمت های بی حد و حصر ساواک نسبت به خانواده ی مجید گردید. پس از پیروزی انقلاب و متلاشی شدن ساواک، این نامه به دست یکی از آشنایان مجید افتاد که در اختیار خانواده اش قرار گرفت.

این نامه که در تاریخ اول مرداد 1353 نوشته شده است، به شرح زیر می باشد.

"مادر مهربانم، خانواده ی عزیزم:

پس از سلام، با قلبی مملو از دوستی به شما و عشق به تمام مردم زحمتکش و ستمدیده، بشما درود فرستاده، آرزوی سلامتی و سعادت همگی را دارم. از اینکه مدتی است برای شما نامه نداده ام مرا خواهید بخشید، اگر اشکالی وجود نداشت هر لحظه پیش شما میبودم؛ ولی برایم تحمل پذیر است که در این شرایط در راه خدا و خلق دوری شما را نیز به عنوان یک مشقت در این راه تحمل کنم و امیدوارم شما نیز چنین باشید. در مقابل نابخردان و خودپرستان صبر و شکیبائی خود را از دست ندهید.

خدانگهدار شما       1/5/53

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است در جریده ی عالم دوام ما

بعد از آنکه مجید شریف واقفی در رأس یکی از سه شاخه ی سازمان مجاهدین قرار گرفت، علاوه بر پست سازمانی، در هسته ی مرکزی سازمان مسئولیت های دیگری را نیز عهده دار شد. یکی از مسئولیت های وی از نظر امنیتی، حفظ و حراست و سازماندهی اعضای سازمان و خنثی کردن اقدامات ساواک و شناسایی منازل و مکان های تیمی تحت نظر ساواک و پلیس و کشف تاکتیک ها و مکان های تله گذاری شده توسط ساواک بود. فعالیت دیگر وی، کسب اطلاعات از مراکز تجمع و تردد ساواک و پلیس و به دست آوردن اطلاعات از شخصیت های منفور و مؤثر رژیم و انتشار نشریه ای به نام "نشریه ی امنیتی" بود که محتوای آن خلاصه ای از موارد ذکر شده همراه جمع بندی عملیات نظامی بود.

وی مسئولیت رابطه با اعضای اعزامی به خارج از کشور و ارسال پیام و اخبار و تحلیل موضوع برای آنها را نیز بر عهده داشت.

مجید مسئولیت گروه الکترونیک را نیز بر عهده داشت که تحت راهنمایی او کسانی چون عبدالرضا منیری جاوید به نتایج گرانبهایی دست یافته بودند.

مجید شریف واقفی مهندس الکترونیک بود و تجربیات الکترونیکی او برای آموزش در سازمان مفید واقع گردید. پیش از سال 1350، اعضای سازمان در خانه های تیمی آموزش های الکترونیکی مثل بستن مدار و غیره را می دیدند. در سازماندهی تیمی بی سیم نقش مهمی داشت و به خصوص بعد از فرار تقی شهرام از زندان شاه، افرادی مانند شریف واقفی موفق شده بودند که با اضافه کردن قطعاتی به رادیو دو موج آیوا (که از میدان سید اسماعیل خریداری می شد و در مجموع 50 ریال هزینه برمی داشت) بی سیم تهیه کنند؛ بدین ترتیب که شکاف کوچکی به اندازه ی شست انگشت در رادیو باز می کردند و این قطعه را درون رادیو جاسازی می کردند. به وسیله ی این بی سیم دست ساز موج بی سیم های کمیته ی مشترک ضد خرابکاری به راحتی گرفته می شد. در مواقع احساس خطر فیش های رابط درآورده می شد و بی سیم تبدیل به رادیو ترانزیستوری می شد و کسی به آن شک نمی کرد. یک جعبه ی یونولیتی هم برای آن تهیه شده بود که صدای آن بیرون نرود. این بی سیم همیشه در خانه های تیمی کار می کرد. شخصی که در خانه بود فوراً آدرس ها را یادداشت می کرد. مرکز فرستنده ی بی سیم در محل کمیته ی مشترک روبه روی زندان موقت شهربانی قرار داشت.

کمیته، بی سیم فرستنده ای داشت و از آنجا هر بیانی گفته می شد می گرفتند. آنها در حدود 24 اکیپ گشتی بودند که هر اکیپ با فاصله ی ده متر می رفتند.

به غیر از بی سیم کمیته ی مشترک، بی سیم دیگری مختص ساواک مرکزی وجود داشت که مجید شریف واقفی موج آن را پیدا کرده بود. از این بی سیم ماهی دوبار پیام های بسیار محرمانه فرستاده می شد. بیشتر اعضای گروه مهندس و دکتر و ... بودند و چون تکنیک کاری بالایی داشتند، بی سیم یک وسیله ی عمومی در میان آنان بود و تقریباً در هر خانه ی تیمی و نیز در نزد هر سرشاخه بی سیم وجود داشت. در آستانه ی ورود نیکسون در سال 1351 به ایران چندین انفجار در تهران رخ داد که مهم ترین آنها منجر به کشته شدن ژنرال پرایس شد. این طرح بدین قرار بود که مجاهدین خانه ای با موقعیت شمالی در خیابان نیاوران اجاره کرده و سپس از درون خانه تونلی تا زیر خیابان زده و سپس بمبی در آن کار گذاشته و از راه دور عمل کنند. بدین ترتیب از محل کارگذاری بمب رو به خانه ی "ژنرال پرایس" حدود 100 متر تا گیشه ی تلفن در خیابان سیم کشی کردند.

ظاهراً مجید مدتی قبل از آن به وسیله ی یک اتومبیل و یا یک موتور فاصله ی منزل پرایس تا کیوسک تلفن را متر کرده بود و در روز موعود مواد منفجره را در جای مناسبی جاسازی کرده و به وسیله ی سیم از طریق آب جوی، آن را به کیوسک تلفن مرتبط می سازد و خود در کیوسک تلفن می ایستد. هنگامی که پرایس اتومبیل خود را روی پل می آورد، مجید دکمه ی بمب را فشار می دهد و انفجار صورت گرفته و پرایس کشته می شود. در این زمان اعلامیه ی نظامی شماره ی (3) مجاهدین صادر شد که طی آن ذکر شده بود: "این عملیات به نشانه ی حضور 6000 تن مستشار آمریکایی در ایران و تلاش ایالات متحده برای متوقف ساختن جنبش های انقلابی در نقاطی مانند ویتنام و فلسطین و عمان است."

موضوع دیگر، طرح ترور شاه بود که در واقع در مرکزیت سازمان مجاهدین ارائه شده بود؛ اما به قول بهرام آرام چون آنها "توان ارزیابی آن را نداشتند و بیش از توان ذهن های آنها بود، انجام نشد."

ترور دو مستشار نظامی آمریکایی، رئیس پلیس تهران، بمب گذاری در آرامگاه رضاشاه، دفاتر ال عال، شِل، بریتیش پترولیوم، هواپیمایی بی.او.ای [بریتانیا] و زدن شش بانک از اقدامات آنان بود.

در تابستان 1351، مجید به علت خبرچینی فردی از افراد خانه ای که در آن زندگی می کرد، توسط مأموران رژیم شناسایی شده و به عنوان عنصری مشکوک بازداشت می شود. بلافاصله پس از دستگیری، مأموران انتظامی همراه با خبرچین مذکور به طرف پاسگاه راه می افتند، اما مجید با استفاده از فرصتی که پیش می آید موفق می شود اسلحه ی خود را کشیده و با کشتن و مجروح کردن مأمور و خبرچین فرار کند ... ساواک متوجه شرکت مجید در این واقعه می شود، اما برای فریب مجید و خام کردن او از افشای مسئله خودداری می کند. هنگامی که یکی از چریک های فدائی خلق به نام اسدالله بشردوست در اصفهان طی یک درگیری کشته می شود، این حادثه را به وی نسبت می دهند ... هدف ساواک، آن گونه که تهرانی [بهمن نادری پور] بازجوی کمیته ی ساواک، بعدها صریحاً اشاره کرد، این بود که به این ترتیب مجید کمتر هشیار شده و گمان کند که ما از او اطلاعی نداریم و در نتیجه به مراکز و محل های تله گذاری شده سربزند.